Hugleiðing dagsins
Mér finnst eins og það hafi verið í gær sem að ég ákvað að flytja í bæinn og læra kokkinn....enn nei það eru að verða liðin 8 ár VÁ. Hvað var ég að spá ? Jú mig langaði að læra að verða matreiðslumaður og það fór ég og gerði. Reyndar á þrjóskunni þar sem að ekki voru allir á eitt sáttir að stelpuflónið ætlaði að flytja að heiman 16. ára. Já þrjóskan hjálpar stundum þó að þetta hafi líka stundum verið einmannalegt....ég þekkti jú engan í Reykjavík nema bróður mömmu og hans fjölskyldu.
Ekki í eina mínútu hef ég samt séð eftir því að hafa farið þessa leið þó að oft hafi vegurinn ekki verið eins og hann átti að vera. Það er enginn sem segir að þó maður læri eitt að maður geri ekki annað. Um það eru mýmörg dæmi sem óþarft er að telja upp. Margir eiga erfitt með að skilja af hverju ég vinn ekki við það. Einn af þeim sem á erfitt með að skilja það er hann afi minn. Blessaður kallinn, ekki nóg með að ég hafi lært kokkinn og vinni síðan fyrir stéttarfélag og sé ekkert menntuð í því og hitt að ég búi með homma. Það er held ég erfiðara fyrir hann, hann bara skilur þetta ekki. Þessi kynslóð er ekki alin upp við þessi breyttu mynd af lífinu. Já lífið er hreint ekki alltaf eins maður sá það fyrir sér. Held að það sé eiginlega skemmtilegra. Þegar að ég var yngri og með mínar hugmyndir sá ég t.d ekki fyrir mér að stundir eins og Despó/Grey kvöld með Gulla, sakleysislegar heimsóknir frá yndislegum nágrönnum, spjall í saumaklúbbnum ofl væri það sem að gæfi lífinu mest gildi. Í þessari viku hef ég farið 2x út að borða með sitt hvorri æðislegri vinkonu minni. Vá hvað ég er heppin. Það má guð vita að ekki sá ég allt þetta yndislega fólk í kringum mig þegar að ég spáði í framtíðina.

Later góða fólk
Anna panna